تفسیر آیه 169 سوره آل عمران

«وَلا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا فی سَبیلِ اللهِ اَمواتاً بَل اَحیاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقُونَ»]169[

و هرگز گمان مبر آنها که در راه خدا کشته شده اند، مردگانند؛ بلکه آنها زندگانی هستند که نزد پروردگارشان روزی داده می شوند.

 

ما بر مبنای قرآن که شهیدان را زنده می داند، به شهدای راه اسلام و خصوصاً شهدای کربلا سلام کرده ، با آنان حرف می زنیم و توسل می جوییم.

از عبارت «بل احیاء» در این آیه می فهمیم شهادت پایان زندگی نیست، آغاز حیات است. بسیاری از زندگان مرده اند، ولی کشتگان در راه خدا زنده اند.

ابو سفیان در پایان جنگ اُحد با صدای بلند فریاد می زد : این هفتاد کشته ی مسلمانان در اُحد ، به عوض هفتاد کشته ی ما در جنگ بدر . ولی رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرمود : کشته های ما در بهشت جای دارند، ولی کشتگان  شما در دوزخند.

 

در روایات آمده است که شهید ، هفت ویژگی اعطایی از جانب خداوند دارد :

اولین قطره ی خونش ، موجب آمرزش گناهانش می گردد. سر در دامن حور العین می نهد. به لباسهای بهشتی آراسته می گردد. معطر به خوشبو ترین عطرها می شود. جایگاه خود را در بهشت مشاهده می کند. اجازه ی سیر و گردش در تمام بهشت به او داده می شود. پرده ها کنار رفته و به وجه خدا نظاره می کند.

پیامبرصلی الله علیه و آله وسلم  از شخصی شنید که در دعا می گوید : «اسئلک خیر ما تسئل» خدایا بهترین چیزی که از تو درخواست می شود به من عطا کن ، فرمود : اگر این دعا مستجاب شود ، در راه خدا شهید می شود .

در روایت آمده است : بالاتر از هر نیکی ، نیکوتری هست، مگر شهادت که هرگاه شخصی شهید شود ، بالاتر از آن خیری متصور نیست.

در روز قیامت، شهید مقام شفاعت دارد .

از امام صادق  علیه السلام روایت شده است که فرمود : در قیامت لغزش های شهید به خودش نیز نشان داده نمی شود .

شهدای صف اول حمله و خط شکن ، مقامشان برتر است .

مجاهدان از درب مخصوص وارد بهشت می شوند و قبل از همه به بهشت می روند و در بهشت جایگاه مخصوصی دارند .

تنها شهید است که آرزو می کند به دنیا بیاید و دوباره شهید شود .

بهترین و برترین مرگ ها ، شهادت است . هیچ قطره ی خونی محبوب تر از قطره ی خونی که در راه خدا ریخته شود ، در نزد خداوند نیست.

در قیامت شهید سلاح به دست، با لباس رزم و  بوی خوش به صحنه می آید و فرشتگان به او درود می فرستند.

امامان ما شهید شدند.بسیاری از انبیا و رهروان و پیروان آنان نیز شهید شدند. «و کَاَیِّن مِن نبیٍّ قاتَلَ معهُ رِبِّیُّونَ کَثیراً» (آل عمران-146)

«یقتلونَ النبیینَ بِغیر حق» (بقره – 61)

حضرت علی علیه السلام با داشتن ده ها فضیلت اختصاصی ، از جمله اینکه او اول کسی بود که ایمان آورد، جای پیامبرصلی الله علیه و آله وسلم  خوابید، برادر پیامبرصلی الله علیه و آله وسلم  شد، تنها خانه ی او به مسجد پیامبر درب داشت، پدر امامان و همسر زهرا علیها سلام بود، بت شکن بود ، ضربت روز خندق او از عبادت ثقلین افضل شد .اما در هیچ یک از موارد مذکور نفرمود :«فُزت» ، تنها وقتی که در آستانه ی شهادت قرار گرفت فرمود : «فزت و ربِّ الکعبه».

علی علیه السلام می فرمد : قسم به خدایی که جان فرزند ابوطالب در دست اوست، تحمل هزار ضربه شمشیر در راه خدا ، آسان تر از مرگ در رختخواب است.

علی علیه السلام در جنگ احد ناراحت بود که چرا به شهادت نرسیده است تا اینکه مژده شهادت در آینده را از پیامبر اسلامصلی الله علیه و آله وسلم   دریافت نمود .

شهید مطهری در کتاب حماسه ی حسینی می نویسد : سخاوتمند، هنرمند و عالم؛ مال، هنر و علم خود را که بخشی از وجود اوست جاودانه می کند، اما شهید ، خودش را جاودانه می کند.

در عالم حیوانات نیز گوسفندِ مرده بی ارزش است، گوسفندی که به سوی قبله و با نام خدا ذبح شود ، ارزش دارد .

همان گونه که کور ،مفهوم بینایی را درک نمی کند ، زندگان دنیا حیات شهدا را درک نمی کنند .

وقتی انفال مال در راه خدا ، قابلیت رشد تا هفتصد برابر و بیشتر را دارد، دادن خون و جان، در راه خدا چگونه است؟