تفسير و شأن نزول آيه 19 سوره توبه

اَجَعَلتُم سِقايَةَ الحاجِّ وَ عِمارَةَ المَسجِدِ الحَرامِ کَمَن ءامَنَ بِاللهِ وَ اليَومِ الآخِرِ وَ جاهَدَ فی سَبيلِ اللهِ لا يَستَوُونَ عِندَ اللهِ وَاللهُ لا يَهدی القَومَ الظّالِمينَ

ترجمه:

آیا آب دادن به حاجیان و آباد کردن مسجد الحرام را مانند (کار) کسی قرار داده اید که به خدا و روز واپسین ایمان آورده و در راه خدا جهاد کرده است؟ (این دو) نزد خدا یکسان نیستند، و خداون بیدادگران را هدایت نمی کند.

 

تفسير و شأن نزول

عباس، عموی پیامبر و شيبة به یکدیگر افتخار می کردند. عباس به آبرسانی خود به زائران خانه ی خدا می بالید و شيبة به کلیدداری کعبه. حضرت علی علیه السلام فرمود: ولی من با سنّ کم خود، به این افتخار می کنم که شما با جهاد و شمشیر من ایمان آوردید. عباس ناراحت شده نزد پیامبر صلّی الله علیه و آله شکایت کرد . این آیه نازل شد.(تفسیر نمونه- کافی-ج8-ص204)

علی علیه السلام بارها برای اولویت خویش به این آیه استشهاد کرد، چرا که ایمان و جهاد، برتر از خدماتِ دورانِ شرک است که فاقد ارزش معنوی است.

پیامها:

1-  عمل زده نشویم، عمل بدون ایمان، سرابی پوچ و جسدی بی جان است. (اَجَعَلتُم سِقايَةَ الحاجِّ... کَمَن ءامَنَ...)

2-رزمندگان مخلص برتر از دیگرانند، هرچند دیگران منشأ خدماتی از طریق مشاغل دیگر باشند. (اَجَعَلتُم سِقايَةَ الحاجِّ... کَمَن... جاهَدَ فی سَبيلِ اللهِ)

3- برابر دانستن رزمندگان با ایمان با دیگران، مورد توبیخ و یکی از ظلم های اجتماعی است.( اَجَعَلتُم... کَمَن... جاهَدَ... القَومَ الظّالِمينَ)

 

منبع:تفسیر نور